Als je zwanger bent, verandert je lichaam op manieren die niemand je echt vooraf kan uitleggen. Je buik groeit, je rug pijnigt, je voeten zwellen, en je slaap wordt een gevecht met je eigen gewicht. Maar er is een moment, één enkel moment, waarop alles opeens rust. Dat gebeurt tijdens een zwangerschapsmassage in London.
De kamer
Het is een klein, warm ingericht ruimte in een oude bakstenen woning in Notting Hill. Geen flitsende lichten, geen harde muziek. Alleen een zachte, geurige kaars die lichtjes oplicht, en een laag, galmend geluid van regen op een dakhuis. De lucht voelt zacht aan, alsof je ademt door een deken van lavendel en citroen. De massagebank is verwarmd, bedekt met een dik, zacht dekentje dat net genoeg warmte vasthoudt. Er ligt een kussen onder je buik, een ander onder je knieën, en een derde onder je schouders. Je lichaam is niet meer een last. Het is een heiligdom.
De vrouw
Zij is niet jong, maar ook niet oud. Ongeveer dertig, met donkere, losse lokken die haar gezicht strelen. Haar handen zijn krachtig, maar niet agressief. Ze draagt een eenvoudige, losse jurk, en haar voeten zijn bloot. Ze heeft geen sieraden, geen make-up. Alleen haar ogen. Die kijken je aan alsof ze je ziel kan zien. Ze zegt niets. Niet: ‘Hoe voelt het?’ Of: ‘Is het te hard?’ Ze voelt het. Ze kent het lichaam van een zwangere vrouw beter dan jij je eigen ademhaling kent. Haar vingers glijden over je rug, langs je heupen, langs de zachte, uitgerekte huid van je buik. Niet als een arts. Niet als een masseur. Als iemand die weet wat het betekent om te dragen. Wat het betekent om te wachten.
De man
Hij is niet hier. Maar hij is er. In je gedachten. In de manier waarop je ademt. In de manier waarop je je buik laat zakken, alsof je hem in je arm zou willen trekken. Je denkt aan hem. Hoe hij vandaag met zijn vingers over je buik gleden is, terwijl je sliep. Hoe hij gisteren fluisterde: ‘Ik hoorde hem bewegen.’ Hoe hij je kussen op je nek legde, met zijn mond nog warm van de thee. Hij is niet hier, maar hij is de reden waarom je hier bent. Je wilt niet alleen ontspannen. Je wilt dat hij weet dat je nog steeds vrouw bent. Dat je nog steeds verlangt. Dat je nog steeds ligt te trillen, ook nu, ook hier.
Het moment
Haar duim drukt zachtjes tegen je onderrug, net boven je heup. Je zet je tanden op elkaar. Een rilling glijdt van je nek naar je bekken. Je adem stokt. Niet van pijn. Van herkenning. Ze weet waar het zit. Ze weet waar het knelt. Ze weet waar het brandt. Haar vingers glijden nu langzaam naar beneden, langs de zachte boog van je heupen, over de huid die zich heeft uitgerekt om iets te dragen wat niet kon groeien. Ze masseert niet. Ze herstelt. Ze herinnert. Je buik voelt zwaar. Je benen voelen als lood. Maar je voelt iets anders. Een warmte. Diep. Diep onder je huid. Diep onder je angst. Diep onder je verlangen.
Ze legt haar hand op je buik. Niet om te drukken. Niet om te controleren. Alleen om te voelen. En je lichaam antwoordt. Je bekken kromt zich naar haar hand. Je benen spreiden zich een beetje. Je ademhaling wordt dieper. Langzamer. Je voelt hoe haar warmte je binnenkomt. Hoe haar aanraking je verandert. Je bent niet langer een moeder. Je bent een vrouw. Een vrouw die wordt aangeraakt. Een vrouw die wordt gezien. Een vrouw die wordt gewaardeerd.
Ze zegt nog steeds niets. Maar haar ademhaling verandert. Ze ademt met je. Haar vingers bewegen nu in cirkels, langzaam, als een zachte golf die je binnenin opbouwt. Je voelt het. Een warme, zware druk die zich uitstrekt naar je schaambeen. Een lichte trilling. Een klein schokje. Je lichaam zegt: ‘Ja.’ Je buik beweegt. Niet door de baby. Door jou. Door haar. Door dit moment. Je voelt hoe je schaambeen zachtjes opent. Hoe je bekken zich ontspant. Hoe je ademhaling naar beneden daalt, naar je meest geheime plek. Je zet je tanden opnieuw op elkaar. Je ogen vullen zich met tranen. Niet van pijn. Van herkenning. Van dankbaarheid. Van verlangen.
Na afloop
Ze legt een warme deken over je. Je ligt nog steeds. Je wilt niet opstaan. Je wilt niet weggaan. Je wilt dat dit moment blijft. Dat ze blijft. Dat jij blijft. Ze geeft je een kopje kamillethee. Zacht. Warm. Geen woorden. Alleen een glimlach. En een blik. Een blik die zegt: ‘Ik weet wat je voelt.’
Je loopt naar buiten. De lucht is koud. Maar je lichaam is warm. Je buik voelt lichter. Je rug voelt als nieuw. Je benen voelen als vleugels. Je denkt aan hem. En je denkt: ‘Hij moet dit voelen.’
En je weet: dit is geen massage. Dit is een herinnering. Dat je nog steeds een vrouw bent. Dat je nog steeds verlangt. Dat je nog steeds kunt trillen. Zelfs nu. Zelfs hier. Zelfs in deze tijd, in dit lichaam. En dat is krachtiger dan alles wat je ooit hebt gevoeld.