De lucht in Parijs hing zwaar van wierook, parfum en het zachte zweet van iemand die net haar lippen had geproefd. Ik stond in de schaduw van een vergeten deur in de 10e arrondissement, achter een onopvallend bordje met alleen een gouden l erop. Geen naam. Geen telefoonnummer. Alleen de wetenschap dat wie hier binnenkwam, nooit meer hetzelfde zou zijn.
Ze kwam uit de duisternis als een droom die je durft te willen. Haar haar, donker als een nacht zonder maan, viel los over haar schouders, glinsterend van het licht van de kaarsen. Haar jurk? Een tweede huid. Zijde, nauwelijks meer dan een zucht, die haar heupen omhulde alsof ze zelf had getekend hoe ze moest zitten, staan, bewegen. Haar ogen? Die hielden je vast. Niet met een blik. Met een beet. Ze keek me aan alsof ze mijn geheimen al kende. En misschien deed ze dat wel. Ik voelde haar adem voordat ik haar voelde. Een warme, vochtige lucht tegen mijn hals. Ze had geen woord gezegd. En toch had ze alles gezegd.
Hij was niet de man die je zou verwachten. Geen chique jas. Geen teure horloge. Alleen een leren jack, kromme schouders, en handen die te veel hadden gewerkt. Maar die handen? Die kenden de kunst van aanraking. Ze hadden de randen van een koffiemok aangeraakt. De zijkant van een glas wijn. De pols van een vrouw die niet wist dat ze net haar laatste grens had overschreden. Zijn ogen waren niet mooi. Maar ze waren diep. Diep genoeg om je te laten zinken. Hij keek niet naar haar. Hij keek door haar. Alsof hij haar ziel al had gekust voordat hij haar lichaam ooit had aangeraakt.
Ze nam mijn hand. Geen woorden. Geen glimlach. Alleen een druk. Een druk die zei: Je bent hier. En je blijft. We gingen naar achteren, door een smalle gang met muren bedekt met oude foto’s van vrouwen die niet lachten. Vrouwen die alleen keken. En wisten. Ze stopte voor een deur met een koperen grendel. De lucht veranderde. Het werd warmer. Dichter. Ik rook haar. Niet parfum. Niet shampoo. Haar. De echte, vochtige, zoute geur van een vrouw die net had gewacht. En toen trok ze haar jurk over haar hoofd. En daar stond ze. Niet naakt. Niet provocerend. Maar volledig. Haar borsten, zacht maar zwaar, met tepels die al hard waren. Haar buik, glad als geslepen hout. Haar benen, lang en gespierd, met een lichte schaduw tussen haar dijen die me deed stikken. Ik kon niet ademen. Ik kon niet denken. Alleen voelen. En toen deed ze iets wat me kapotmaakte. Ze legde haar vinger op mijn lippen. En ze fluisterde: Geen woorden. Alleen lichaam.
Hij volgde ons. Niet als een toeschouwer. Als een partner. Hij trok zijn shirt uit. Zijn borst was niet perfect. Maar hij was echt. Met littekens. Met haar. Met de sporen van een leven dat had gevoeld. Ze gingen naar de grond. Niet op een bed. Op een laken van katoen, verspreid over de vloer, als een offer. Ze trok me naar zich toe. Mijn mond op haar borst. Haar vingers in mijn haar. Haar adem, snel, warm, ongeduldig. En toen… hij. Zijn mond op haar nek. Zijn tong langs haar ruggengraat. Zijn handen op haar billen. En ik? Ik voelde haar lichaam trillen. Niet van angst. Van verwachting. Haar benen om mijn taille. Haar bekken tegen mijn penis. En toen ze haar hoofd achterover gooide, met haar ogen dicht, en ze fluisterde: Ja. Zo. Nu. - voelde ik het. Niet als een stoot. Niet als een orgasme. Maar als een herstel. Alsof mijn lichaam eindelijk terugkeerde naar de plek waar het thuishoorde. En toen ze haar nagels in mijn rug groef, en hij haar borst zoet kuste, en ik in haar gleed… was het niet seks. Het was een gebed. Een gebed geschreven in zweet, adem en een stilte die alleen degenen kenden die al te veel hadden gevoeld. En toen ze klaarkwam? Ik voelde haar hele lichaam knikken. Alsof haar ziel eruit was gestapt. En ik? Ik kwam met haar. Niet voor haar. Niet na haar. Met haar. Alsof we dezelfde adem hadden ingeademd. En toen we daar lagen, naast elkaar, in de warmte van de kaarsen, met haar vinger nog op mijn borst, en hij zijn hand op haar heup… wisten we alle drie: dit was niet een avond. Dit was een herinnering. Een herinnering die we nooit zouden vergeten. En misschien… nooit zouden willen vergeten.